شناختنت بی گناهترین گناهم بود یافتنت بهانه دلم و خواستنت نیازم و با تو بودن آرزویم و تو را گم کردن ، پیدایش سراب بود تو مانند پرستو آمدی و به دورترین دیار غربت رفتی . بی تو ثانیه ها تکراری شده اند و آیینه چیزی جز سراب را نشان نمی دهد و شقایق غریبی می کند و جاده در انتظار مسافر است و هنوز دلم بدون تو بهانه می گیرد و من آرزوهایم را عاشقانه زمزمه می کنم و منتظرت هستم

........................................................................................................................

 منم تنهـــا، منم بی کس منم مانند آن شمعی که در غربت برای قلب بی نورم همیشه اشک می ریزم. منم خاکستری سرد و بی احساس. منم آن تک درخت بی گناه و بی برگ. منم دلمــــرده ی غمگین. منم بیزار از عشق و از محبت های بی فرجام. چــــــرا از من نمی پرسی؟ چــــرا اینگونه غمگینم؟